نامه (۷) نهج البلاغه/ نامه به جریر بن عبد الله البجلی

 و من کتاب له ( علیه السلام ) إلى جریر بن عبد الله البجلی لما أرسله إلى معاویه :

أَمَّا بَعْدُ فَإِذَا أَتَاکَ کِتَابِی فَاحْمِلْ مُعَاوِیَهَ عَلَى الْفَصْلِ وَ خُذْهُ بِالْأَمْرِ الْجَزْمِ ثُمَّ خَیِّرْهُ بَیْنَ حَرْبٍ مُجْلِیَهٍ أَوْ سِلْمٍ مُخْزِیَهٍ فَإِنِ اخْتَارَ الْحَرْبَ فَانْبِذْ إِلَیْهِ وَ إِنِ اخْتَارَ السِّلْمَ فَخُذْ بَیْعَتَهُ وَ السَّلَامُ .

به جریر، پسر عبدالله بجلى، هنگامى که او را نزد معاویه فرستاده بود: اما بعد! چون نامه من به تو رسد، معاویه را وادار تا کار را یکسره نماید. دودلى را بگذارد و به یکسو گراید. سپس او را آزاد گذار در پذیرفتن جنگى که مردم- شکست خورده- را از خانه هاشان برون اندازد، یا آشتیى که- وى را- خوار سازد. اگر جنگ را پذیرفت بیا! و ماندن نزد او را نپذیر، و اگر آشتى را قبول کرد، از او بیعت بگیر، والسلام.